God houdt van ons zoals we zijn, maar….

Een bekende quote die mij de laatste tijd bezighoudt.

Gisterenavond zongen we een oud lied: Ik wil jou van harte dienen. Een prachtig lied, maar het eindigt met deze woorden:

“Dan zal het volmaakte komen, als wij zingend voor Hem staan. Als wij Christus’ weg van liefde en van lijden zijn gegaan.”

Dat laatste zing ik liever niet al te hard mee. Een leven dat rustig voortkabbelt, mooi en overzichtelijk is, spreekt mij eerlijk gezegd meer aan. Dat lijden laat ik liever achterwege.

Ik denk dat we allemaal het eerste deel van bovenstaande quote mooi vinden. God neemt ons aan zoals we zijn. Hij wacht niet tot we alles op orde hebben. We hoeven onszelf niet eerst schoon te poetsen voordat we naar Hem toe mogen komen. Het evangelie begint met genade.

Maar het tweede deel? Dat schuurt.

Want als Jezus ons roept, roept Hij ons niet alleen tot vergeving, maar ook tot navolging. Tot discipelschap. En discipelschap heeft een prijs.

Jezus sprak daar verrassend eerlijk over. Hij zei niet: “Volg Mij en alles wordt comfortabel.” Hij zei:

“Wie achter Mij wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis opnemen en Mij volgen.”

Dat is geen taal van gemak. Dat is taal van sterven.

Sterven aan trots.

Sterven aan zelfzucht.

Sterven aan begeerten en afleidingen.

Sterven aan het idee dat wij zelf de regie hebben over ons leven.

De Bijbel noemt dat ‘het vlees’. Niet ons lichaam, maar die oude natuur in ons die onafhankelijk van God wil leven.

En eerlijk? Dat proces doet pijn.

Toch merk ik dat hoe meer ik de Bijbel lees en bid, hoe meer ik verlang naar dat echte leven met Jezus. Niet een oppervlakkig geloof dat vooral prettig voelt, maar een leven dat schuurt. Een leven dat zichzelf eerlijk onder ogen ziet en zich laat corrigeren door Gods Woord.

Want alleen dan kan ik werkelijk zeggen: meer Jezus, minder ego.

Mijn ego is erop gericht om zelf beter uit de strijd te komen, mezelf te beschermen en mijn eigen belang veilig te stellen. Jezus daarentegen richt Zich op dienen, liefhebben en de ander tot bloei laten komen.

We verlangen vaak naar een Jezus die ons troost, maar niet verandert. Naar een geloof dat inspireert, maar niet confronteert. Toch werkt God dieper dan alleen ons geluk. Hij vormt ons karakter. Hij wil niet alleen dat we ons beter voelen, maar dat we steeds meer op Christus gaan lijken.

Dat betekent soms snoeien.

Soms legt God dingen bloot die we liever verborgen houden.

Soms vraagt gehoorzaamheid offers.

Soms kost discipelschap relaties, status, comfort of controle.

Maar het wonder is dat God ons niet afbreekt om ons leeg achter te laten. Hij snoeit om vrucht te dragen. Hij laat dingen sterven zodat er nieuw leven kan ontstaan.

Dat zien we uiteindelijk in het kruis zelf: eerst sterven, dan opstanding.

Misschien is dat wel de paradox van het christelijke leven: juist wanneer we ons leven aan Christus verliezen, vinden we het werkelijk terug.

En misschien is heiliging uiteindelijk niet dat God minder van ons gaat houden wanneer we falen. Misschien is heiliging juist het bewijs van Zijn liefde: dat Hij ons te liefheeft om ons gevangen te laten blijven in wie wij zonder Hem zouden zijn geworden.

God houdt van ons zoals we zijn, maar te veel om ons zo te laten. Over dit thema gaat mijn tweede dagboek voor http://www.voordagendauw.online. Het verschijnt in september 2026 samen met een verdieping van het programma. In dit dagboek neem ik je mee in de lessen van het discipelschap en hoe deze praktisch vorm krijgen in het dagelijks leven. Samen ontdekken we wat het betekent om te groeien naar heelheid in geest, ziel en lichaam.

Stay tuned!